Na zijn sterke roman Iconen komt de Vlaamse schrijver Erik Vlaminck (69) nu met een bundel gefingeerde brieven, die eerder in onder meer De Standaard te lezen waren. Al dertig jaar schrijft Vlaminck in de gedaante van 'Dikke Freddy' maatschappijkritische epistels aan Belgische hotemetoten. Rafelrand-Freddy richt zich tot personen als de Antwerpse burgemeester Bart De Wever en Benjamin Dalle, minister van Armoedebestrijding. In zijn brieven doet hij zijn beklag over alles waarmee hij botst aan de onderkant van de samenleving. Wat moet hij nu er in de supermarkten geen gratis plastic tasjes meer verstrekt worden? Vuilniszakken kan hij zich niet veroorloven, dus is hij gedwongen zwerfafval te produceren. Niettemin: 'Ik groet u met de meeste hoogachting.' Via Freddy spuwt Vlaminck amusant zijn gal over een maatschappij en politiek met kafkaëske trekken, die onbarmhartig en onredelijk zijn voor vastgelopen kanslozen. Zwaar worden de brieven nergens - Dikke Freddy schrijft aanstekelijk en geestig en is bovendien niet gespeend van egoïsme, waarmee de auteur zijn personage impliciet ironiseert. Dat de Nederlandse lezer de meeste Belgische geadresseerden niet kent, staat het waarderen van Dikke Freddy forever niet in de weg. Sociale onrechtvaardigheid is helaas universeel.

Vrijdag; 174 pagina's; € 22,50.